Het Beest

 Lyotard, in de beruchte passage in Libidinal Economies:

the English unemployed did not become workers to survive, they - hang on tight and spit on me - enjoyed the hysterical, masochistic, whatever exhaustion it was of having on in the mines, in the foundries, in the factories, in hell, they enjoyed it, enjoyed the mad destruction of their organic body which was indeed imposed upon them, they enjoyed the decomposition of their personal identity, the identity that the peasant tradition had constructed for them, enjoyed the dissolution of their families and villages, and enjoyed the new monstrous anonymity of the suburbs and the pubs in the morning and evening

[Zie ook Mark Fisher hierover in zijn 'Terminator vs Avatar"]

Zie: Lieuwe Westra, zoals hij zichzelf omschrijft in Het Beest: Stratenmaker (boem-boem-boem), gabber-feest-beest (boem-boem-boem), renner (boem-boem-boem).

Wielrennen, het is niet het olympisch-Aristotelische ideaal van een lichaam dat tot bloei komt. Dat zijn telos vindt. Het lichaam van de wielrenner is dat, zoals de wielerfans van Kraftwerk stelden, dat van de man-machine. Een monsterlijk hybride lichaam. 

Het plezier is voorbij het plezier van homeostase. Het is een lichaam uit balans. Death Drive. Het is de drive van Gabber. De overgave van het hakken in plaats van de narcistische elegantie van de dans. De unisex van de beat. 

In zijn introductie bij de postume uitgave van Mark Fisher's aantekeningen over Acid Communism stelt Matt Colquhoun dat de Sleaford Mods de beste weergave van dit gevoel zijn - en dan vooral hun track van 2008, "Jobseeker."

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Renner

De oplossing van Tim Krabbe's De Renner  (het ultieme wielerboek, en misschien zelfs het ultieme sportboek) is om zich op de innerlijke ervaring  van de koers te richten. I.t.t. de anekdotiek (de Jean-Nelissen-achtige obsessie met kleine verhalen over coureurs (Frank Heinen doet dit ook), gaat het Krabbe om de ervaring - en dit is een ervaring van radicaal zelfverlies - dat op een ander niveau een ervaring van een opgeblazen ego is ('de leegte van de levens van zij die geen wielrenner zijn').  Alsof de wieler-ervaring, om het Freudiaans te zeggen, ligt op een slingerbeweging tussen Eros en Thanatos, tussen het radicale zelfverlies van het afzien en het opgeblazen ego van de overwinning. 
Meer lezen

Cycloanalyse: Aantekeningen over Psychoanalyse en Koers

Peter Winnen stelt in een van zijn boeken dat het wegwielrennen is uitgevonden om over te schrijven.  De eerste grote koesen, allemaal ontstaan rond het begin van de twintigste eeuw, waren georganiseerd door kranten. En inderdaad, een drieweekse koers heeft natuurlijk de zelfde werking als het feuilleton, waarmee kranten in dezelfde periode lezers aan zich probeerden te binden. Daarnaast draait elke koers om onzichtbare verhalen (samenwerking, afrekening, lijdensweg buiten beeld), ontwikkelingen, nationale en regionale helden (de sport is verbonden met de manier waarop regio en natie gedacht en beleefd werden, en de manier waarop dit door nieuwe media (krant, radio, en later TV) is gemedieerd.  ---- Wielrennen (als duursport) is al vanaf het begin een professionele  sport. Ik zou het moeten nakijken, maar de periode waarin het wielrennen ontstond is ook de periode van de terugkeer van de Olympische Ideologie, waarin amateurisme  van belang was. Het was een periode va...
Meer lezen